Mijn gevecht tegen deze aandoening heeft al met al 14 jaar geduurd om het een plaats te geven. In deze 14 jaar zijn er heel wat dingen gebeurd waar ik wel een boek over kan schrijven.  Door het niet kunnen  accepteren dat deze ziekte mijn leven zou beïnvloeden, vocht ik tegen iets waar ik nooit van kon winnen. Wij hadden een heerlijk leven, vrouw en  kind, tevens was de tweede op komst en had een goede baan. Niemand maar dan ook niemand zou mij dit afpakken ook de MS niet. Dus begon ik mij te verzetten en wilde iedereen laten zien dat ik niet ziek was en dat ik alles nog kon.

 Ik begon nog harder te werken en nog meer hooi op mijn vork te nemen. Dit ging jaar in jaar uit, langzaam verharde ik in mijn doen en laten en begon mij van mijn gezin af te sluiten. Voor de buitenwereld probeerde ik mij altijd redelijk staande te houden, maar innerlijk kreeg ik het steeds zwaarder. Begon onverschillig te worden en de angst nam toe. Elke keer dat ik een terugval had, ging ik niet naar de neuroloog en verdoezelde ik de klachten die ik had. Wist natuurlijk dat het verkeerd was, maar ik was  gewoon bang dat ik weer de bevestiging kreeg dat ik weer een terugval ( Schube relapsen) had. Dit ging al jaren zo, kreeg problemen in huiselijke sferen, was niet meer de leuke vader van toen. Voor de buitenwereld probeerde ik leuk over te komen om maar niet door de mand te vallen. Deze manier van leven kon gewoon niet meer, moest iets doen voordat  alles in duigen viel zowel huwelijk als voor de vrienden die ik had. Ook mijn eigen ik werd aangetast, creëerde een andere identiteit en probeerde alles en iedereen voor de gek te houden dat het geweldig ging met mij . Niet dus…alles wat mij dierbaar was begon langzamerhand tegen mij te keren. Wist na zoveel jaar dat er iets moest gebeuren gewoonweg  dat het ander niet goed kwam. Ik moest mij bloot geven wat op zich al een moeilijk iets was voor mij. Heb gelukkig de steun mogen ontvangen van MS verpleegkundige Yvonne die mij doorstuurde naar neuropsycholoog Hilde en als laatste terecht kwam bij Vera een Psychiater. Samen hebben deze dames mij een set in de goede richting gegeven waar ik nu nog in vertoef. Ben nu een halfjaar bezig om mij zelf weer terug te vinden wat nu al geslaagd is en bezig ben op de goede weg terug.

Mijn eerste stap was, dat ik twee spreeksessie kreeg van Yvonne mijn  MS verpleegkundige om mijn verhaal te doen tijdens les van de verpleegkundigen van de afdeling 3A waar ik gemiddeld 1 á 2 keer per jaar een kuur moest ondergaan wegens terugval. Had de behoefte om mijn verhaal te doen wat ik mee beleefde tijdens zo’n terugval. De titel was dan ook “kijkend door de ogen van een MS patiënt” tevens heb ik geregeld dat Hilde mijn neuropsycholoog het onderwerp  “cognitieve problematiek” die om de hoek komt kijken bij MS patiënten kon vertellen. Dit was zeer geslaagd en had ik een hindernis overwonnen. Daarna wilde ik meer, wilde mij bloot geven en alles van mij afschrijven wat best moeilijk is, maar heb het gedaan. Vandaar deze website waar ik mijn verhaal en mijn gevoelens kan openbaren. Heb de stap gezet en ga hier mee door. Voor mijn gezin en vooral mijn vrouw  is het een hele opluchting hoe ik mij identiteit weer terug krijg. Ben nu bezig om samen met neuropsycholoog  een verhaal op mijn site te zetten over cognitieve problemen.

 

  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves

Twitter updates

Er zijn momenteel geen Tweets van Albert...
Een foto van mijzelf