sep - 15 - 2012

Zoals ik hier nu lig tijdens mijn laatse shot Mythilprethnisolon scrol ik door mijn twitters over de problemen die ik dit jaar gehad heb. Maar tevens kom ik ook weer mijn vriend Noa tegen. Weer raakt deze kleine vriend van 5 jaar wat lijd aan energiestofwisselingsziekte en meervoudig handicapt. Als ik dat dan ook weer lees denk ik…mag ik wel klagen? Gekukkig doe ik dat niet veel maar toch. Als ik hem zie hij die zich niet kan uiteren, hij die altijd met lichaam taal moet communiceren en hij die niks kan doen op uitzonderingen na. Dan begint bij mij ook de waterlanders te lopen en denk ik aan mijn eigen twee kids die ik zelf ook niet dat kan geven omdat ik gewoonweg niet altijd fit ben. Ze zeggen altijd een man mag niet huien! Nee iemand die nog nooit wat heeft meegemaakt mag niet huilen. Ondertussen heb ik redelijk wat twitter vrienden opgebouwd die lijden aan energiestofwisselingsziekte in verschillende varianten. Kleine Elske 3jaar, luuk 10 jaar, Peres, Tim die onlangs op 3 jarige leeftijd de strijd moest staken inwezen te veel, gewoon omdat ook voor deze ziekte nog geen medichijn is. Dus zij… deze kinderen hebben ook geen normaal en langdurig leven. De meesten van hen halen de tien jaar niet eens. Misschien moeten we daar ook eens bij stil staan als we zelf naar onze eigen kinderen kijken die wel gezond een normaal leeftijd behalen. Ondanks mijn MS wat ons gezin ook zo heeft veranderd blijf ik elke keer weer positief en vooral als ik de verhalen volg en door de contacten van deze mensen, ouders familie dan heb ik nog een leven voor mij met of zonder beperkingen van mijn MS. Af en toe moet ik even afwijken van mij ellende, en zoek ik steun in deze personen die het veel zwaarder hebben dan ik. Dan denk ik….waar heb IK! het in godsnaam over.

Heb een gedicht gelezen wat de leed geweldig verwoord.


  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves

Twitter updates

Er zijn momenteel geen Tweets van Albert...
Een foto van mijzelf