jun - 30 - 2012

Eindelijk was het dan zover, onze hoop dat na een bezoek aan het UMCG afdeling Spine of tewel wervelkolom centrum.  Bij deze afdeling zitten alle gespecialiseerde artsen , Neurochirurg, Orthopeed, Fysio, Psycholoog, Revalidatiearts en Neuroloog en nog een paar hoog op geleiden snuiters. Maar goed bij aankomst eerst eerst maar een drie tal rongenfoto gemaakt die meteen weer door gestuurd werd naar de desbetreffende specialist. Dit was de neurochirurg en de orthopeed. Na het nemen foto’s konden we meteen naar de andere kant van het ziekenhuis waar deze afdeling zat. Maar door de enorme spanning en onzekerheid toch eerst maar een mok Cappuccino met een broodje gezond. Bam… € 9,85 2 cappu en 1 broodje, mijn spanning nam af in ongeloof, tjonge jonge hoezo duur moesten we het ook nog zelf halen jaja. Meteen nam de spanning het weer over en begonnen we beide te transpireren, man wat een rot gevoel, zullen ze iets vinden , kunnen ze mij helpen of is er toch iets anders maar het kon ook tussen de oren zitten dat hoor je ook wel eens. Na het smaaaakelijk bakje en uitgedroogd broodje naar binnen gewerkt te hebben namen we de stap om aan te horen wat deze hoog opgeleide snuiters mij te vertellen hebben. Na 10 minuten in de wacht kamer gezeten te hebben werden wij opgeroepen. Shit man deed het bijna in mijn broek van de spanning. Binnen zat de Neurochirurg en de Orthopeed. Ik mocht meteen mij verhaal doen waarom ik daar was, dacht even, moeten jullie dat niet weten maar goed na mijn verhaal begon de neurochirurg te praten. Meneer Schievink het is foute boel……oooohhh nee toch was mijn gedachten meteen, ik en mijn collega kunnen niks voor u betekenen wij zien niks waar ik u aan kan opereren. Oo en mijn pijn dan, dat moet toch een oorzaak hebben. Tja meneer u zult met de pijn moeten leven, op de foto’s kan ik zien, een versleten rug, misschien dat de zenuw na de drie operaties wat in de knel zit en daar kan ik verder niks aan doen. Ook mijn collega (orthopeed) niet. Nou mijn reactie was niet mals kan ik je zeggen. We waren weer zo teleurgesteld en kregen wij weer zo’n dreun te verduren dat ik het op dat moment even niet meer zag zitten. Heb de besten mannen toegesproken dat ik dit absoluut niet meer kon handelen, eerst die ellendige gore MS die mijn leven dusdanig beïnvloed  en mij heel veel beperkingen oplegt. Ja nu weet ik wel dat iedereen zegt, “kom op ..zie wat je nog wel kunt” dikke Sjaak  man. Heb meteen uitgelegd dat ik het niet meer trek en dat ik eruit stap. Had het  hierover al met Aukje over gehad. Als er niks aan te doen is hoeft het voor mij niet meer. Zo teleurgesteld was ik, dit kon toch niet…. jaren met pijn en mij niet kunnen helpen nee nee dit niet meer. Tja dan kun je ook verwachten dat er weerwoord komt, die kreeg ik. Hij wou mij meteen oplaten nemen op de afdeling psychiatrie, oeps…. deed ik nu te bont?? Aukje keek mij aan met een blik van…maar dan moet ik vanavond weer alleen slapen, tenminste…dat denk ik dat ze dat dacht. Heb deze beste man maar even uitgelegd dat na zo’n teleurstelling dingen worden gezegd die ik niet echt letterlijk meende. En daar trapte hij in, want ik meende het wel degelijk, alles wat ik gezegd heb. Na deze recht voor zijn raap gesprek begon ie in eens te praten dat misschien de revalidatiearts iets voor mij kon betekenen. Dacht dikke l+l ….waarom zeg je dat niet eerder had ik mij niet bloot hoeven geven. Eis was wel dat ik er voor de 100% voor ga ander had het geen zin. We zijn er mee akkoord mee gegaan, ja… je moet en wilt wat. Na een korte overleg van 30 minuten tussen de doctoren kon ik naar de revalidatiearts, na de klachten uitgelegd te hebben kwam hij meteen al met een vage diagnose, de klachten die hij opnoemde kon ik beamen, was er dan toch een diagnose, kon deze beste man wel een kus geven maar nog even de bevestiging nar mijn lichamelijke onderzoek krijgen om weer een hoopvolle teleurstelling te ervaren. Nou…. het onderzoek, dat was mij er eentje, wat heb ik geschreeuw was net een levende speenvarken aan het BBQ-spit. Hij wist precies  waar de pijn zat, heb gesmeekt wat een pijn af en toe was ik gewoon even van de wereld en is hij ook opgehouden. Dit was te erg, maar de bevestiging was er ik even blij.

http://www.total-balance.nl/assets/s2dmain.html?http://www.total-balance.nl/c19bd497bd13c7e03/c19bd497bd13d6406/index.html

Mijn chronische pijn wordt veroorzaakt door myofasciale triggerpoints dit in combi met mijn zwakke gestel  ontstaan door de  5 weken ziekenhuis door toedoen Schub aanval MS, mijn MS die hier ook een grote rol in speelt en de welbekende zenuw. En het opmerkelijke is dat deze triggerpoints zich vaak op een heel andere plaats bevinden als waar de pijn gevoeld wordt, en dat was bij mij ook zo. Eindelijk, eindelijk een diagnose nu komt de vraag, is er iets aan te doen. Jazekers, speciale Triggerpoins therapie, in Lindenstein revalidatiecentrum  te Beesterzwaag, zelf moet ik eerst weer op krachten komen en weer aansterken. Het is dus ontstaan door een aantal factoren, mijn Multiple Sclerose, Ischias die ik tijdens shub aanval gehad hebt, versleten rugwervel, ingezakte rugwervels de drie hernia’s operaties , de stress, spanningen enz. enz. Nu is het taak dat ik mijn lichaam weer fit krijg, weet dat dat moeilijk zal gaan omdat ik o zo moe ben elke dag, en dan zo moe dat ik de linker niet meer voor de rechter kan krijgen. Ik wacht al het andere af waneer ik met de therapie revalidatie kan beginnen. Een ding weet ik wel we gaan er weer voor, zowel Aukje, Paul  en Jordy. Dat geeft mij toch weer moed, moed om door te gaan en misschien komen dromen dan toch uit en dat ik naar bijna 6 jaar mijn pijn vaarwel kan zeggen. Weet je, kan mij al jaren niet meer voorstellen hoe het voelt om pijn vrij te zijn, zelfs met de grote hoeveelheid medicatie was ik nog niet pijnvrij. Nu rijst mij de vraag, waarom konden de doctoren in Drachten dit niet ontdekken. Eerlijk gezegd ben ik nog nooit zo goed onderzocht  geweest door een arts zoals deze revalidatiearts in het UMCG. Zegt ook iets hé…… O-ja zal de huisartsen hier ook even op aanspreken stelletje amateurs. Hoor nog eentje van deze praktijk zeggen, paracetamolletje meneer Schievink en je bent er weer, verdulleme slikte toen 8 stuks ibrufen en 10 á 12 parcetamols op een dag tegen de pijn. Sorry moest ik even kwijt….. Maar we hebben weer iets waar wij aan moeten werken.

To Be Continued…

14 Responses so far.

  1. Klaas Dijkstra says:

    Heftig verhaal Appie! Gelukkig ben je weer een stap verder, nu op naar de volgende!

    • Albert says:

      Zeker Klaas, we gaan er weer voor…. ;)

  2. maus en yp says:

    hoi Ap.

    wat een heftig verhaal zeg, maar gelukkig
    kan er nu eindelijk wat gebeuren, om van de pijn af tekomen.
    geef je lichaam de tijd en de rust om de revalidatie aan te kunnen.
    Diep respect, zet,m op Ap.

    • Albert says:

      Gelukkig weten we waar we aan toe zijn, tijd voor herstel en revalidatie. ;)

  3. Haye says:

    Hoi Ap

    Ongelooflijk wat een verhaal maar nog minder dat je erzelf zo aantoe bent en dat de dokters er dan eigenlijk nog niets aan doen willen totdat je echt kwaad word en dan weten ze ineens wel iets.
    Beetje vaag van die dokters.
    Nou maar hopen dat dit nu wel helpt.
    Sterkte groetjes Haye

  4. Fam. J van der Veer says:

    Tsjonge jonge,wat een heftig verhaal.
    Zit hier met een brok in mijn keel,en waterige oogjes te lezen.
    Albert we hopen voor je dat ind.je dromen uit mogen komen.
    Want leven met zoveel pijn gun je niemand.
    Heel veel sterkte ook Aukje Paul en Jordy.
    Ook vanaf de ruterspet heel veel respect voor jou.

  5. Kitty says:

    Mooi te horen dat je nu weet wat er aan gedaan kan worden Albert. Wat geweest is, doet er niet meer toe. Wat nu is telt en dat is de wetenschap dat je van je pijn af gaat komen!! Mooi man! Kusje op je voorhoofd…..X

  6. Greetje en Theo says:

    Tsjonge jonge…wat een verhaal.Wat goed van je dat je toch weer de draad kunt oppikken.Je hebt natuurlijk ook wel heel veel om nog wel door te gaan!!!
    Sterkte jonge!
    Xxx Theo/Greetje ;-)

  7. Tjits Koopmans says:

    Heftig verhaal Appie. Ik hoop dat je de moed en kracht vindt om je lichaam fit genoeg te krijgen voor de verdere behandelingen. Maar als ik je verhaal lees, moet dat je lukken samen met Aukje, Paul en Jordy.
    Net als zovelen, leven wij enorm met jullie mee.
    Heel veel sterkte toegewenst en houd je kop omhoog!!

    • Dea says:

      Hai Appie

      Wat een heftig en emotioneel verhaal

      Woorden kan ik even niet vinden.

      We wensen je samen met Aukje en de jingens veel succes en we hopen dat het gaat helpen.

      Maar weet je doorzettingsvermogen komt weer boven.

      Groeten van ons.

  8. Rooske says:

    Wat een heftig verhaal!
    Ik lees het met kippenvel….
    Gelukkig is er toch iets positiefs uitgekomen!
    Ik bewonder je doorzettingsvermogen!
    Ondanks alle tegenslagen, blijf je door gaan!
    Ik weet ook zeker dat je het kunt!
    Zet em op Ap !
    Ik blijf je verhaal volgen!

  9. Ypie says:

    Volgens mij is de bodem van wat leek op een bodemloze put bereikt. Volle kracht vooruit Albert! Leafs Yp

  10. Bouwdie says:

    Hé Albert, tjonge jonge jonge, wat zijn het toch ook fietsenmakers die artsen… en ondertussen maar dik verdienen… maar goed, maar weer vooruit kijken en hopen dat Beetsterzwaag je kan helpen, wij hopen met je mee!

  11. Ed says:

    Beste Ap,

    Het is een hele zoektocht geweest voor je, hoop dat het nu goedkomt! Ik wil je bij deze veel sterkte toewensen!

    Grtz. Ed


  • RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves

Twitter updates

Er zijn momenteel geen Tweets van Albert...
Een foto van mijzelf